Literum Epoki Renesans Księgi pierwsze Pieśń XXII (Rozumie mój, prózno sie masz frasować...)
1 Rozumie mój, prózno sie masz
[2] frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować
[3] ;
Póki czas był, póki szczęście służyło,
Czegoś żądał, o wszystko łacno
[4] było.
5 Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:
W czym sie kochasz, to cię daleko mija.
Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować
[5] ;
Lepiej sie nam na lepsze czasy chować.
A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli:
10 Nalazłby sie, kogo to nie mniej boli;
Jeno ludzie snadniej
[6] zakryć umieją,
Acz nie z serca, z wierzchu sie przedsię śmieją.
Mnie, smutnego, ten dowcip
[7] nie ratuje,
Wyda mię twarz, gdy sie serce źle czuje.
15 Wszakoż widzę, że sie prózno frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować.
Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury , domena publiczna lub wolna licencja. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury .
