1. Literum
  2. Epoki
  3. Renesans
  4. Księgi wtóre
  5. Pieśń VII (Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie...)
Okładka: Pieśń VII (Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie...)

Pieśń VII (Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie...)

Jan Kochanowski

Brak ocen
Epoka
Renesans
Rodzaj
Liryka
Gatunek
Pieśń
Czytanie
ok. 1 min czytania
CzytajOtwórz w aplikacji
1
Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie,
Świata nie znać[3] w kurzawie;
Rzeki dnem uciekają[4],
A zagorzałe[5] zioła dżdża[6] z nieba wołają.
5
Dzieci, z flaszą do studniej; a stół w cień lipowy,
Gdzie gospodarskiej głowy
Od gorącego lata
Broni list[7], za wsadzenie przyjęmna zapłata.
Lutni moja, ty ze mną; bo twe wdzięczne strony[8]
10
Cieszą umysł trapiony,
A troski nieuspione[9]
Prędkim wiatrom podają[10] za Morze Czerwone.

Strona 1 z 1

Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury, domena publiczna lub wolna licencja. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury.