1Wszytki
[2] płacze, wszytki łzy Heraklitowe
[3]
I lamenty, i skargi Symonidowe
[4],
Wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania
I żale, i frasunki
[5], i rąk łamania,
5Wszytki a wszytki zaraz
[6] w dom sie mój noście
[7],
A mnie płakać mej wdzięcznej
[8] dziewki
[9] pomoście
[10],
Z którą mię niepobożna
[11] śmierć rozdzieliła
I wszytkich moich pociech
[12] nagle zbawiła
[13].
Tak więc smok
[14], upatrzywszy gniazdo kryjome
[15],
10Słowiczki liche zbiera
[16], a swe łakome
Gardło pasie
[17]; tym czasem matka szczebiece
[18]
Uboga
[19], a na zbójcę co raz sie miece
[20].
Prózno
[21], bo i na samę okrutnik zmierza
[22],
15«Prózno płakać» — podobno drudzy rzeczecie.
Cóż, prze Bóg żywy
[26], nie jest prózno na świecie?
Wszystko prózno; macamy, gdzie miękcej w rzeczy,
Nie wiem, co lżej
[30]: czy w smutku jawnie żałować
[31],
20