Czasy pogardy

Tadeusz Borowski

Brak ocen

Epoka: Współczesność
Rodzaj: Liryka
Gatunek: Wiersz
Czytanie: ok. 2 min czytania

Czytaj Otwórz w aplikacji

Spod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:

napina się nieba cięciwa i drogi leżą jak strzały

drżące w porywach wiatru. Ścieżki wijące się kręto

sztandarem kurzu w niebo po stopniach wiatru wstępują

i suche świeci słońce i chmury za ziemię uchodzą.

WojnaA dołem wieją chorągwie, cienki piszczałek [1] jęk,

grzmot bębnów i warkot ciągnie się wozów stalowych.

Żelazny krok barbarzyńcy wypala zboże na polach

i kładzie pieczęć pożaru na miasta gościnnie otwarte.

Spod czół okrążonych żelazem zmęczone płoną oczy

i barbarzyńców gardła o pieśń wołają, o pieśń.

Spod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:

oto są miast ulice, szczelnie kamieniem wybite.

PrzemocMiarowy, żelazny krok i sytych gardzieli śmiech

przerzyna wysoki pisk kobiet i spazm i miłosny szloch.

Dławione są piersi podatne, uda w uścisku darte,

i płuca dusi woń potu i krwi kobiecej.

Palą się sino okna, muzyka w salach jaskrawych

o nazwach meduz lub ptaków zawodzi dzikie melodie,

jadło rzucają na stół, na brzuch wylewają wino

i gdy pijane źrenice mętnieją światłem do dna,

gardła spalone wódką o pieśń wołają, o pieśń.

Niewola, OkrucieństwoSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:

gromady niewolników pędzone po ścieżkach leśnych

zwalają drzewa siekierą, pnie wydzierają z ziemi,

palcami rwą korzenie, ciągną rękoma pług,

i w korytarzach podziemnych, w czarnej wykutych skale

łamią kamienie spod stóp, dźwigają z nich piramidy,

bladzi, przeżarci głodem, padają dozorcom u nóg

i skomląc o chleba okruchy pod świstem bata mrą.

Z piersi ich bluzga krew, w martwych kałużach gnije,

lecz nim zadławią im usta, piersi zadepczą stopą,

umierających gardła o pieśń wołają, o pieśń.

Pamięć, Przemijanie, VanitasSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą:

przeminie żelazny krok, chorągwie dymu się zatlą,

umilknie kobiet pisk i zawodzenie pobitych,

pomniki nasze i bronie i tarcze pójdą na łom,

i ślady zawieje wiatr. Wnuk nasz z kobiety zrodzony

zwycięzcy i niewolnika imion zapomni na zawsze.

Poeta, Poezja, ŚwiadekSpod brwi zmarszczonych boleśnie oczy człowiecze patrzą

i milczy poety pieśń w gniewnie ściśniętych ustach…

Motywy w utworze

Niewola 1 Okrucieństwo 1 Pamięć 1 Poeta 1 Poezja 1 Przemijanie 1 Przemoc 1 Świadek 1

Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury, licencja: Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury.