Pieśń III, 30 (Exegi monumentum aere perennius...)

Horacy

Brak ocen

Epoka: Starożytność
Rodzaj: Liryka
Gatunek: Pieśń
Czytanie: ok. 1 min czytania
Nagranie: 1 min

CzytajOtwórz w aplikacji

Poezja, Pamięć, SławaUkończyłem już pomnik ten trwalszy od spiżu,

od królewskiej budowli piramid wznioślejszy

i którego ni deszcze żarłoczne, ni wichry szalone,

lat szeregi bez końca, ni wieki w swym biegu

nie zdołałyby zniszczyć. Nie umrę ja cały;

część niemałą zostawię po sobie, bo onej

Libityna [1] nie zgładzi… Przyszłości pochwałą

wzrastać będę, ja wieczny młodzieniec, tak długo,

jak z milczącą dziewicą [2] na Kapitol [3] wchodzić

arcykapłan nasz będzie… Gdzie szumi gwałtowny

Aufid [4], w suchym gdzie kraju wieśniakom [5] królował

Daunus [6], Dumasławić mnie będą, bo jestem potęgą,

choć syn gminu, najpierwszy nadając eolskim

pieśniom dźwięki italskie [7]… O, przybierz tę dumę,

której szuka zasługa i zechciej me włosy,

Melpomeno [8], uwieńczyć delfickim wawrzynem.

Przypisy

[1]

Libityna (mit. rzym.) — starorzymska bogini śmierci. [przypis edytorski]

[2]

milcząca dziewica — westalka, tj. kapłanka bogini Westy, patronki ogniska domowego, strzegąca świętego ognia w jej świątyni. Westalki pełniły służbę przez 30 lat. Obowiązane w tym czasie do zachowania dziewictwa, cieszyły się wielkim szacunkiem społecznym. [przypis edytorski]

[3]

Kapitol — jedno z siedmiu wzgórz na których powstał Rzym; na Kapitolu mieściły się świątynie najważniejszych bóstw rzym. (m.in. Jowisza, Junony i Minerwy); w pobliżu znajdowało się też Forum Romanum, miejsce najważniejszych obchodów i wydarzeń politycznych w Rzymie. [przypis edytorski]

[4]

Aufidus — rzeka w płd. Włoszech, obecnie nazywana Ofanto. [przypis edytorski]

[5]

wieśniakom — Horacy podkreśla swoje pochodzenie z prowincji. [przypis edytorski]

[6]

Daunus — wg Eneidy Wergiliusza król Apulii, ojciec Turnusa. [przypis edytorski]

[7]

nadając eolskim pieśniom dźwięki italskie — za swój tytuł do chwały Horacy uważa przeszczepienie tradycji liryki greckiej na grunt łaciński. [przypis edytorski]

[8]

Melpomena (z gr. melpô: świętować pieśnią i tańcem) — w mit. gr. pierwotnie muza pieśni i w tym znaczeniu występuje w utworze Horacego. Później stała się muzą tragedii, przedstawianą na koturnach, ze smutną maską tragiczną. [przypis edytorski]

Motywy w utworze

Duma 1 Pamięć 1 Poezja 1 Sława 1

Inne lektury: matura podstawowa, starożytność

Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury, domena publiczna lub wolna licencja. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury.