Ruiny mgieł

Tadeusz Borowski

Brak ocen

Epoka: Współczesność
Rodzaj: Liryka
Gatunek: Wiersz
Czytanie: ok. 3 min czytania

Czytaj Otwórz w aplikacji

Rzeka, Miasto, KsiężycNad rzeką, nad mostem wygiętym, nad naszą drogą — pamiętasz

księżyc pierwszego wieczoru czerwony i światłem wrący

jakby wtopiony w lód. A dołem, do zbiegu nieba

i sinych krawędzi ciemności, spadała smuga fioletu

skłębionych chmur jakby rzekę jak strunę wyjęto z brzegów

i położono na niebo. Kamienne filary mostu

obrazem się kładły na wodzie i jakby nikły wpół fal,

i tylko żelazne podbicia wisiały nad mrokiem. Zaś górą

pięły się błyski zielone po zawieszonych drutach

i cicho płynęły światła tramwajów, a linie lamp

wznosiły na ukos auta i milcząc nikły na skręcie

kształtów wzniesionych z mgły i drżących w przewiewie wiatru.

Nad rzeką, nad mostem wygiętym, nad naszą drogą — pamiętasz

księżyc drugiego wieczoru blady i nisko leżący

pomiędzy domem pokrytym czerwoną cegłą a drzewem

wąskim w koronie, wysokim, kładącym na drogę cień,

przez który szliśmy ostrożnie, stąpając pomiędzy liście

i omijając gniazdo uwite u cienia gałęzi.

I ludzi milczących pamiętasz. Szybko mijali wzdłuż drogi,

a mnie się zdawało, że w węzły splątany mijamy mrok,

i tylko pieski maleńkie — pamiętasz, jeden kudłaty

przebiegł nam drogę, a drugi — śmiałaś się, że to ten sam

tylko jaśniejszy trochę o długim, pociągłym pysku —

wskoczył w cień drzewa i w domu z mgły zbudowanym zniknął…

Melancholia, Pamięć, WspomnieniaPo dniach minionych tylu, znad brzegu granicy zapomnień

trzeba obrazy wieczoru nad rzeką, nad naszą drogą

odwinąć znów ku pamięci, by nie zatracić w uśmiechu

nad mgłą, nad refleksem cienia, nad lekkim drżeniem ciemności

grozy i smutku mijania i prostym kształtom nie ufać…

Pamiętam księżyce wieczorów, odległe, płonące lądy

zastygłe kule eteru [1] Światłoi każde pamiętam światło,

które się pięło do góry i milcząc, spalało się do dna,

kładąc na domy, na drzewa, na wszelkie kształty przydrożne,

nikły jak przelot ptaka odbłysk żółtawo-blady.

PrzemijaniePamiętam zsychały się drzewa i domy toczył czerw [2]

i kamień się kruszył pod stopą i tępe, ogromne milczenie

wiało od brył ciemności, dźwięk wyraźniejszy niż krzyk

zapadających się na dno. A jak otwarta żyła

pulsem dymiło niebo i monotonnym echem

krzyczały gdzieś nocne ptaki i biły skrzydłami o ciemność.

RuinyCiężar od drzew idący, od ruin nad brzegiem rzeki,

od czarnych domów, wykutych z betonu, milczenia i mgły,

przygniatał mi pierś i byłem tylko milczącym kształtem,

jak one mgłą tylko, podatną wszelkim porywom powietrza…

Tęsknota, WspomnieniaZ krawędzi zapomnienia miniony kształt odwinąłem

i oto znowu idę nad drogą, nad mostem, nad rzeką,

ku głuchym drzewom ciemności, ku domom toczonym przez czerw,

i złudny dłoń chwyta cień, oczy wpinają go w ciemność:

w rozlanym dymie obłoków, w drzew pochyleniu i w światłach

kontur kładących przelotny, jawi się zarys twych rąk,

lub przechylenie głowy, ostrożne, uważne i ciepły

odbłysk uśmiechu i śpiewne, dalekie spojrzenie spod rzęs…

Przepływa prąd muzyki przez struny, filary mostów

wieczorny przewiewa wiatr i dłonią na płask uderza

daleko za nasypami, może u bramy parku,

i ciepłem wieje twych ramion i głosy ptaków u liści

jak śmiech twój albo wołanie albo żarliwy szept…

Kondycja ludzka, MuzykaA jednak człowiek jest struną, muzyki rzeka przepływa,

milczenie staje się dźwiękiem i ból mijania odchodzi,

i człowiek jest pełny po brzegi i wszelka tężeje mgła

tym, co minione wieczorem i tym, co nadejdzie nocą,

i wszelki się śpiew wypełnia, nuta pragnienia gaśnie…

Nad rzeką, nad mostem wygiętym; nad naszą drogą — milczące

drzewa i domy ciemności i patrzaj [3]: ruiny mgieł…

Motywy w utworze

Wspomnienia 2 Księżyc 1 Melancholia 1 Miasto 1 Muzyka 1 Pamięć 1 Kondycja ludzka 1 Ruiny 1

Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury, licencja: Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury.