AKT PIERWSZY

SługaDalipan, Grzegorzu, nie będziem darli pierza.

Ma się rozumieć, bobyśmy byli zdziercami.

Ale będziemy darli koty, jak z nami zadrą.

Kto zechce zadrzeć z nami, będzie musiał zadrżeć.

Mam zwyczaj drapać zaraz, jak mię kto rozrucha[1].

Tak, ale nie zaraz zwykłeś się dać rozruchać.

Te psy z domu Montekich rozruchać mię mogą bardzo łatwo.

Rozruchać się tyle znaczy co ruszyć się z miejsca; być walecznym jest to stać nieporuszenie: pojmuję więc, że skutkiem rozruchania się twego będzie — drapnięcie[2].

Te psy z domu Montekich rozruchać mię mogą tylko do stania na miejscu. Będę jak mur dla każdego mężczyzny i każdej kobiety z tego domu.

To właśnie pokazuje twoją słabą stronę; mur dla nikogo niestraszny i tylko słabi go się trzymają.

Prawda, dlatego to kobiety, jako najsłabsze, tulą się zawsze do muru. Ja też odtrącę od muru ludzi Montekich, a kobiety Montekich przyprę do muru.

Spór jest tylko między naszymi panami i między nami, ich ludźmi.

Mniejsza mi o to, będę nieubłagany. Pobiwszy ludzi, wywrę wściekłość na kobietach: rzeź między nimi sprawię.

Rzeź kobiet chcesz przedsiębrać?

Nie inaczej: wtłoczę miecz w każdą po kolei. Wiadomo, że się do lwów liczę.

Tym lepiej, że się liczysz do zwierząt; bo gdybyś się liczył do ryb, to byłbyś pewnie sztokfiszem[3]. SługaWeź no się za instrument[4], bo oto nadchodzi dwóch domowników Montekiego.

Mój giwer[5] już dobyty: zaczep ich, ja stanę z tyłu.

Gwoli[6] drapania?

Nie bój się.

Ja bym się miał bać z twojej przyczyny!

Miejmy prawo za sobą, niech oni zaczną.

Marsa im nastawię[7] przechodząc; niech go sobie, jak chcą, tłumaczą.

Nie jak chcą, ale jak śmią. Ja im gębę wykrzywię; hańba im, jeśli to ścierpią.

Skrzywiłeś się na nas, mości panie?

Nie inaczej, skrzywiłem się.

Czy na nas się skrzywiłeś, mości panie?

Będziemyż[8] mieli prawo za sobą, jak powiem: tak jest?

Nie.

Nie, mości panie; nie skrzywiłem się na was, tylko skrzywiłem się tak sobie.

Zaczepki waść szukasz?

Zaczepki? Nie.

Jeżeli jej szukasz, to jestem na waścine usługi. Mój pan tak dobry, jak i wasz.

Nie lepszy.

Niech i tak będzie.

Powiedz: lepszy. Oto nadchodzi jeden z krewnych mego pana.

Nie inaczej; lepszy.

Kłamiesz.

Dobądźcie mieczów, jeśli macie serca. Grzegorzu, pamiętaj o swoim pchnięciu.

Odstąpcie, głupcy; schowajcie miecze do pochew. Sami nie wiecie, co robicie.

Mam wynaleźć osoby tu wyszczególnione: to się znaczy według tego, co tu napisano… A cóż tu napisano? Oto: że szewc ma pilnować łokcia, a krawiec kopyta; rybak pędzla, a malarz więcierza[35]. Jakże wynajdę osoby tu wyszczególnione, kiedy nie mogę wynaleźć środka na wyczytanie tego, co osoba pisząca tu wyszczególniła? Kazano mi jednak; muszę się udać do uczonych. Oto jacyś ichmoście. W samą porę nadchodzą.

„Sinior[37] Martino, jego małżonka i córki. Hrabia Anzelm ze swymi pięknymi siostrami. Siniora[38] wdowa po Witruwiuszu. Sinior Placentio i jego miłe siostrzenice. Merkucjusz i jego brat Walenty. Mój stryj Kapulet z małżonką i córkami. Moja śliczna siostrzenica, Rozalina, Liwia, Sinior Valentio i nasz kuzyn Tybalt. Lucjusz i nadobna Helena.” Wspaniałe grono! oddaje kartę Gdzież oni przyjść mają?

Ówdzie[39].

Gdzie?

Do naszego pałacu, na wieczerzę.

Do czyjego pałacu?

Mojego pana.

W istocie powinienem się był przede wszystkim spytać, kto nim jest.

Oznajmię to panu bez pytania: moim panem jest możny, bogaty Kapulet; jeżeli panowie nie jesteście z domu Montekich, to was zapraszam do niego na kubek wina. Bądźcie weseli.

Pani, goście już przybyli; wieczerza zastawiona, czekają na panie, pytają o pannę Julię, przeklinają w kuchni panią Martę; słowem, niecierpliwość powszechna. Niech panie raczą pośpieszyć.

Pójdź, Julio; w hrabi serce tam dygoce.

Idź i po błogich dniach błogie znajdź noce.

SługaGdzie Potpan[69]? Czemu nie pomaga sprzątać? Gęsi mu paść, nie służyć.

Tak to, kiedy ważne obowiązki lokaja powierzają ludziom złej maniery; na diabła się to zdało.

Powynoście stołki! Usuńcie na bok bufet! Pozbierajcie srebra! Schowaj no tam dla mnie, braciszku, kawałek marcepana i szepnij na ucho odźwiernemu, żeby wpuścił Zuzannę Grindstone i Nelly; jak mię kochasz! Antoni! Potpan!

Dobrze, chłopcze, gotowe.

Wołają was, czekają na was i niecierpliwią się w wielkiej sali.

Nie możemy być tu i tam razem[70]. Dalej, chłopcy! pohulajmyż[71] dzisiaj! Kto umie czekać, wszystkiego się doczeka.