Imiona rzeki

Tadeusz Borowski

Brak ocen

Epoka: Współczesność
Rodzaj: Liryka
Gatunek: Wiersz
Czytanie: ok. 2 min czytania

Czytaj Otwórz w aplikacji

Noc, Światło, CieńTo dziwne i jakby śnione: w głębokich cieniach wieczoru

zapadać w wąskie aleje, na ślepych ścianach ciemności

wzrok zatrzymywać i szukać czarnych, bezlistnych gałęzi,

które na sinym tle nieba jak linie dziwnego pisma

położył wiatr i rozwiewa znaki jak struny dymu.

Światło dalekich okien, odbłyski gwiazd i blask oczu

po korze się wolno ślizgają, cienie od spodu wychodzą

i refleks [1] biegnie wzdłuż krat i niknie w oddali alei,

a drżenie przebiega jak fala wzdłuż miękkich odcieni nieba,

rozdartych u dołu ciemnością kamiennych domów i słupów

płaskich jak dekoracje, ostrych i nierzeczywistych…

Życie snemTo dziwne, jak gdyby śnione a jakby żywe, bolesne:

aleją wieczorną iść, na światła i cienie patrząc

jak na wędrowny teatr, być wiatrem i być gałęzią

chwianą na nieba tle i niebem być i odcieniem

niedostrzegalnym nieba Rzekai w kształtach mijać i płynąć

jak gdyby prądem rzeki, a każdy kształt jest falą,

która samotnie się wznosi i milcząc, samotnie opada…

I tylko jedno mieć ciało jak obcej rzeki nurt,

które podnosi się falą jak cień, jak gałąź, jak wiatr

i mija samotne i nieme i jest tylko błyskiem przelotnym

na dekoracji zdarzeń… Sennachodzi sen i znużenie,

przeciąga zimny powiew, drży ciało i usta bledną,

a kształty się w snach mieszają i wszystko jest dziwnie obce

jak pogmatwane linie pisma, które na niebie

drzew gałęziami pustymi powoli rysuje wiatr.

Błądzenie, Woda, ObcyTo dziwne: aleją iść i nie poznawać znajomych

kształtów i zwykłych nazw domu, latarni, kamienia,

i twarze widzieć przyjaciół jakby za taflą wody,

zamglone i niewyraźne. Usta w pół krzyku rozwarte

gdzieś przeciekają, spływają razem z chybotem fali

i oczy we mnie wpatrzone, pełne wyczekiwania

kłębią i mącą się w bryzgach pękniętej szklanej powierzchni

płonącej ogniem fosforu [2]. Fałduje się falą niebo,

syk prądu jakby struny pękniętej akord i drżenie…

I znowu gałęzie drzew i refleks wzdłuż krat żelaznych

i cieniem opada pismo, imiona rzeki mijania.

Melancholia, Samotność, PrzemijanieTo dziwne, jak gdyby śnione a jakby żywe, bolesne:

wieczorną aleją iść i nie poznawać znajomych

kształtów i zwykłych nazw i twarzy przyjaciół zapomnieć,

a światłem być tylko i cieniem, samotne, nieme mieć ciało

i falą być obcej rzeki i tylko mijać i mijać…

Motywy w utworze

Błądzenie 1 Cień 1 Melancholia 1 Noc 1 Obcy 1 Przemijanie 1 Rzeka 1 Samotność 1

Tekst i nagranie pochodzą z serwisu Wolne Lektury, licencja: Domena publiczna - Tadeusz Borowski zm. 1951. Podział tekstu na części udostępniamy na tych samych warunkach. Wesprzyj Wolne Lektury.