10 lektur szkolnych i 23 oznaczone fragmenty. Kliknij cytat, żeby przejść do miejsca w tekście.
Homer · 1 fragment
Tak skupione do boju greckie wojsko śpieszy. / Każdy z osobna swojej wódz przoduje rzeszy, / A najgłębsze milczenie w tylu mężów tłumie: / Sądziłbyś, że tak liczny lud mówić nie umie. / Tym szanują milczeniem…Księga IV — przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 6 fragmentów
Czasem wymkną się w górę przez trawy zielenie, / Jakby dwa wodotryski, dwa rogi jelenie, / I mignie między drzewa źwierz żółtawym pasem, / Jak promień, kiedy wpadłszy gaśnie między lasem. / I znowu cichość w dole.…Księga czwarta — przejdź do fragmentu
Cicho. Próżno myśliwi natężają ucha; / Próżno jak najciekawszej mowy każdy słucha / Milczenia, długo w miejscu nieruchomy czeka: / Tylko muzyka puszczy gra do nich z daleka.Księga czwarta — przejdź do fragmentu
I w lasach cisza. Ptaszek zbudzony nie śpiewa; / Otrząsnął pierze z rosy, tuli się do drzewa, / Głowę wciska w ramiona, oczy znowu mruży / I czeka słońca. Kędyś, u brzegów kałuży, / Klekce bocian. Na kopach siedzą wrony…Księga szósta — przejdź do fragmentu
Juliusz Słowacki · 1 fragment
Tu świerszcze polne, pomiędzy kamienie / Przed nadgrobowym pochowane słońcem, / Jakby mi chciały nakazać milczenie: / Sykają. — Strasznym jest rapsodu końcem: / Owe sykanie co się w grobach słyszy — / Jest objawieniem…przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 1 fragment
Stójmy! — Jak cicho! — Słyszę ciągnące żurawie, / Których by nie dościgły źrenice sokoła; / Słyszę, kędy się motyl kołysa na trawie, / Kędy wąż śliską piersią dotyka się zioła. / W takiéj ciszy — tak ucho natężam…przejdź do fragmentu
Bolesław Prus · 3 fragmenty
Gość patrzył na obłoki, jakby dotykające wierzchołków drzew, na snopy światła, które przepływały między ciemnymi gałęźmi świerków, i było mu dobrze. Nie myślał o pannie Izabeli. Jej wizerunek, palący mu duszę, rozwiał…V. Wiejskie rozrywki — przejdź do fragmentu
Pożegnawszy chłopa Wokulski skręcił do parku i długi czas przechadzał się po lipowej alei nie myśląc o niczym. Zdawało mu się, że przyjechał tu nasycony, zatruty zgiełkiem Paryża, hałasem Warszawy, dudnieniem kolei…V. Wiejskie rozrywki — przejdź do fragmentu
Podczas tych wodnych przejażdżek, a także podczas spacerów w parku i zawsze, gdy byli razem, czuł jakiś niezmierny spokój, jakby cała dusza jego i cała ziemia od wschodnich do zachodnich kresów napełniona była ciszą…VII. Lasy, ruiny i czary — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 2 fragmenty
Tłum zakołysał się na jego widok. Głosy obok Winicjusza poczęły szeptać: „Petrus! Petrus!…” Niektórzy poklękali, inni wyciągali ku niemu ręce. Nastała cisza tak głęboka, że słychać było każdy opadający z pochodni…Rozdział dwudziesty — przejdź do fragmentu
Winicjusz zakrył twarz rękoma i przypadł do ziemi. Naraz otoczyła go cisza, jak gdyby bojaźń uwięziła dalsze wołanie w ustach wszystkich obecnych. I zdawało mu się, że musi się koniecznie coś stać, że nastąpi chwila…Rozdział pięćdziesiąty trzeci — przejdź do fragmentu
Bolesław Prus · 1 fragment
Nie mogąc widzieć, kaleka chciała przynajmniej słuchać wciąż najrozmaitszych odgłosów. A w domu było cicho…przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 1 fragment
Cicho się zrobiło w Wodoktach, aż ta cisza zdziwiła pannę Aleksandrę; w uszach jej jeszcze brzmiały słowa pana Andrzeja, słyszała jeszcze jego śmiech szczery, wesoły, w oczach stała bujna postać młodzieńca, a teraz po…Rozdział I — przejdź do fragmentu
Joseph Conrad · 5 fragmentów
Cudowna cisza zapanowała nad światem, a gwiazdy wraz ze spokojem swych promieni zdawały się zlewać na ziemię zapewnienie wiecznotrwałego bezpieczeństwa.Rozdział III — przejdź do fragmentu
Jim przeszedł w poprzek mostka, a własne kroki w tej niezmąconej ciszy doszły tak wyraźnie jego uszu, jak gdyby odbiły się echem o czuwające gwiazdy; jego oczy, błądząc po linii widnokręgu, zdawały się łakomie spoglądać…Rozdział III — przejdź do fragmentu
Nagle przestała buchać para. Sprawiany przez nią huk odciągał uwagę, ale ta cisza, która w tej chwili nastała, była nieznośnie przygnębiająca. — Zdawało mi się, że uduszę się, zanim utonę — rzekł.Rozdział VII — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 2 fragmenty
Późno już było. W chałupie spali, tylko Witek siedział pod ścianą, jakby stróżując gospodyni; na wsi też wszyscy legli, nawet psy nie poszczekiwały, woda jeno bulgotała i ptaki zawodziły w sadach. Księżyc się wtoczył na…VIII — przejdź do fragmentu
Południe przyszło upalne. Słońce stanęło nad głowami, rozpalone do białości, niebo wisiało białawym od pożogi tumanem, żar buchał kiej z pieca straszliwego. Najsłabszy wiater nie przewiał, liście zwisły pomdlałe…XI — przejdź do fragmentu
Fragmenty i oznaczenia motywów: Wolne Lektury.