- Literum
- Motywy
- Krzywda
Motyw: krzywda w literaturze
14 lektur szkolnych i 25 oznaczonych fragmentów. Kliknij cytat, żeby przejść do miejsca w tekście.
Platon · 4 fragmenty
Bo musisz wiedzieć, Sokratesie, że jak człowieka zaczynają nachodzić myśli o śmierci, wtedy się w serce zaczyna wkradać obawa i troska o rzeczy, o które się człowiek przedtem nie troszczył i nie obawiał. Z jednej strony…Księga pierwsza — przejdź do fragmentu
Zatem, Polemarchu, nie jest rzeczą człowieka sprawiedliwego szkodzić komukolwiek; ani przyjacielowi, ani nikomu innemu; to jest sprawa jego przeciwieństwa: człowieka niesprawiedliwego. — Zdaje mi się — powiada — że ze…Księga pierwsza — przejdź do fragmentu
Mówią przecież, że wyrządzanie krzywd jest z natury dobre, a doznawanie krzywdy — złe. Ale większym złem góruje doznawanie krzywd niż dobrem ich wyrządzanie. Tak że gdy się ludzie nawzajem krzywdzą i wzajemnych krzywd…Księga druga — przejdź do fragmentu
Homer · 1 fragment
Jak ptaszek, mając dzieci w miękkim jeszcze puchu, / Szuka żeru, o sobie dla nich nie pamięta, / Byleby tylko lube pożywił pisklęta: / Tak ja w nocach bezsennych ciężkiem znosił trudy, / We dnie się z walecznymi…Księga IX — przejdź do fragmentu
Dante Alighieri · 1 fragment
Gdzie był ostatni klasztor Złych Tłumoków, / Krzyki boleści, co w mej czułej duszy, / Ile ich było, razem się zmieniły / W żelazne strzały, tak serce raniły, / Tak, że rękoma zatykałem uszy. / W miesiącu sierpniu społem…Pieśń XXVI – Pieśń XXX — przejdź do fragmentu
Zygmunt Krasiński · 1 fragment
CHÓR GŁOSÓW Siłą nam daną — za męki nasze, my, niegdyś przykuci, smagani, dręczeni, żelazem rwani, trucizną pojeni, przywaleni cegłami i żwirem, dręczmy i sądźmy, sądźmy i potępiajmy — a kary Szatan się podejmie. —CZĘŚĆ CZWARTA — przejdź do fragmentu
Jacob i Wilhelm Grimm · 1 fragment
Matka ich, pomimo całej zamożności, nie mogła podołać wydatkom na wszystkie potrzeby córek, a że wywoływało to zły humor, przeto pastwiła się nad swoją nieszczęsną pasierbicą Rózią, która dość często otrzymywała od niej…przejdź do fragmentu
Maria Konopnicka · 3 fragmenty
Myślała, że kot. Obiła kota, do komory go zamknęła — poszła. Wraca, a tu garnki puste, rynka wylizana, z okrasy nic nie zostało. Idzie do komory, patrzy: kot siedzi, jak siedział, a miauczy okrutnie, bo mu aż boki…Wyprawa Podziomka — przejdź do fragmentu
Trafiło to babie do serca. Jakże nie skoczy do brzeziny, jak nie wyłamie jedną witkę, jak nie wpadnie do izby, jak nie chwyci podrzutka, jak go nie zacznie bić! — Za moje jadło… za mego Jaśka… za moją szkodę… masz……Wyprawa Podziomka — przejdź do fragmentu
Sroga żałość i niezmierne zdumienie przeniknęły serce Podziomka, tak iż zwyciężyć ich nie mogąc, do ogniska podejdzie i zawoła: — Tyżeś to, uczony mężu, czy mnie wzrok zawodzi? A już go i Koszałek-Opałek poznał, więc…Wyprawa Podziomka — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 3 fragmenty
Oto przyjechał w te strony z nadszarpniętą reputacją i cóż uczynił, aby ją poprawić? Pierwszego dnia pozwolił na strzelanie i rozpustę w Lubiczu i zmyślił, że do niej nie należał, bo należał; potem pozwalał każdego…Rozdział V — przejdź do fragmentu
A zaś między zbrojnymi ludźmi, między szlachtą, między gromadami niewiast chodziła żałobna panna Aleksandra, blada, bolesna, słuchając ludzkiego płaczu i ludzkich przekleństw na pana Kmicica, które jakby mieczami…Rozdział VI — przejdź do fragmentu
Jakom waćpanu rzekła, że nie chcę cię znać i widzieć, tak wytrwam w tym, choćby mi się serce miało rozedrzeć. Krzywd takich, jakie tu waćpan ludziom wyrządziłeś, nie płaci się ni majętnością, ni pieniędzmi, bo umarłych…Rozdział VI — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 2 fragmenty
Wszelka myśl o ratunku wydawała się niedorzeczną, zamieszanie zaś wzrastało coraz bardziej, gdy bowiem z jednej strony ludność miejska uciekała wszystkimi bramami za mury, z drugiej pożar przywabił tysiące ludzi z…Rozdział czterdziesty czwarty — przejdź do fragmentu
Nagle wśród zgromadzonych ozwał się głos kobiecy, pełen żałosnej skargi i bólu bez granic: — Ja, wdowa, jednego syna miałam, który mnie żywił… Wróć mi go, panie! Nastała powtórnie chwila ciszy. Piotr stał przed klęczącą…Rozdział pięćdziesiąty trzeci — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 1 fragment
— A że z wielkim żalem serca mego uznaję, dla jęczenia w opresji ubogiego pospólstwa oraczów, przez żołnierstwo uciemiężonego, od Boga mego sprawiedliwą karę przez siedm lat w królestwie moim różnymi plagami trapiącą…Rozdział XXX — przejdź do fragmentu
Bolesław Prus · 1 fragment
Czasem zdaje mi się, że jest to człowiek skrzywdzony przez społeczeństwo. Ale o tym cicho!… Społeczność nikogo nie krzywdzi… Gdyby raz przestano w to wierzyć, Bóg wie jakie okazałyby się pretensje. Może nawet nikt by…XX. Pamiętnik starego subiekta — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 3 fragmenty
Myślał o niej, nieczęsto jednak, bo mu ginęła w pamięci pod nawałą krwawiących, żywych i bolesnych uraz do ojca. Stary był winowaty, ociec to był tym krzywdzicielem, tym osękiem, któren się wbił w samo serce i bolał…I — przejdź do fragmentu
Kiż to diabeł! — krzyknął zrywając się, bo bociek, stojący przy skrzyni nieruchomo, kujnął z całej siły w błyszczący but księdza. — Dyć bociek, Witek go jesienią przygarnął, bo ostało ptaszysko, wykurował, że to miał…VIII — przejdź do fragmentu
Bitka się skończyła i Lipczaki, choć zmordowani, pokaleczeni, okrwawieni, napełniali las radosną wrzawą. Kobiety opatrywały co ciężej rannych i przenosiły na sanie, a było ich niemało, Kłębiak jeden miał złamaną rękę…XIII — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
Ale Hanka, choć się zarno do dzieci przyłożyła, usnąć nie mogła mimo utrudzenia. Jakże! Toć Antek ją przyjął kiej tego psa uprzykrzonego… Święcone ze smakiem jadł, te kilkanaście złotych wziął — nie pytając, skąd miała…V — przejdź do fragmentu
Stefan Żeromski · 2 fragmenty
„Rewolucja — nauczał ducha matki — jest to konieczność, wyższa ponad wszystko. Jest to prawo moralne. Poprzez dziesiątki setek lat ludzie nieszczęśliwi byli przez uprzywilejowanych deptani, ciemiężeni, wyzuwani ze…Część pierwsza — Szklane domy — przejdź do fragmentu
„Rosłam na łonie ukochania, u matki mej, jak kwiat róży na swej łodydze. Wszystko we mnie było pięknością i zapachem. Wszystko, z czym się zetknęłam, było szczęściem. Ze szczęścia i z piękności były utkane dni moje.…Część pierwsza — Szklane domy — przejdź do fragmentu
Fragmenty i oznaczenia motywów: Wolne Lektury.