Motyw: pustynia w literaturze

W pustyni i w puszczy

Henryk Sienkiewicz · 7 fragmentów

Zbliżał się wieczór. Słońce stało jeszcze dość wysoko, ale przetoczyło się już na stronę jeziora. Słonawe jego wody poczynały lśnić złotem i drgać odblaskami pawich piór. Po arabskim brzegu ciągnęła się, jak okiem…ROZDZIAŁ I — przejdź do fragmentu

Staś znał Medinet z opowiadań młodszych inżynierów i podróżników, którzy jeździli tam na polowanie na wszelkiego rodzaju ptactwo wodne oraz na wilki z pustyni i hieny. Wiedział, że jest to osobna wielka oaza leżąca po…ROZDZIAŁ II — przejdź do fragmentu

Natomiast na północ od linii kolejowej ciągnęła się szczera pustynia, ale niepodobna do tej, która leżała po drugiej stronie Kanału Sueskiego. Tamta wyglądała jak równe dno morskie, z którego uciekły wody, a został…ROZDZIAŁ III — przejdź do fragmentu

Lord Jim

Joseph Conrad · 1 fragment

Przebywszy cieśninę, Patna dążyła dalej przez przesmyk „One-degree” prosto do Morza Czerwonego pod spokojnym, palącym, niezmąconym żadną chmurką niebem, spowita gorejącymi promieniami słońca, zabijającymi wszelką myśl…Rozdział II — przejdź do fragmentu

Mały Książę

Antoine de Saint Exupéry · 3 fragmenty

Wpatrywałem się więc w tę zjawę okrągłymi ze zdziwienia oczami. Nie zapominajcie, że od zamieszkałych terenów dzieliło mnie tysiąc mil. Tymczasem ten chłopczyk nie wydawał się zagubiony ani też nie umierał ze zmęczenia…I – X — przejdź do fragmentu

— Gdzie są ludzie? — odezwał się w końcu Mały Książę. — Można się poczuć samotnym na tej pustyni… — Wśród ludzi też można się poczuć samotnym — powiedział wąż.XI – XXII — przejdź do fragmentu

— Pustynia jest piękna — dodał. To była prawda. Zawsze lubiłem pustynię. Siadasz na wydmie. Nic nie widać. Nic nie słychać. A jednak w ciszy coś promieniuje… — Piękna dodaje pustyni fakt, że skrywa gdzieś studnię…XXIII – XXVII — przejdź do fragmentu