21 lektur szkolnych i 43 oznaczone fragmenty. Kliknij cytat, żeby przejść do miejsca w tekście.
Sofokles · 1 fragment
Patrzcie, o patrzcie, wy ziemi tej dzieci, / Na mnie, kroczącą w smutne śmierci cienie, / Oglądającą ostatnie promienie / Słońca, co nigdy już mi nie zaświeci, / Bo mnie Hadesa dziś ręka śmiertelna / Do Acherontu…przejdź do fragmentu
Dante Alighieri · 4 fragmenty
A obrócona w lewo Beatryce / Trzymała w słońcu utkwione źrenice, / Orle na słońce tak nie patrzy oko. / Jak drugi promień z pierwszego przez chmurę / Błyska i znowu podnosi się w górę, / Z wracającego tęsknotą…Pieśń I – Pieśń V — przejdź do fragmentu
Samo te ciemne plamy formowało / Wtedy planeta z tej lub owej strony / Ze swojej treści byłby pozbawiony, / Albo wciąż łudząc twoich oczu wartę, / Zmieniałby ciągle swojej księgi kartę; / Jak ciało zwierza, co w swym…Pieśń I – Pieśń V — przejdź do fragmentu
Ten wielkorządca natury, co mierzy / Czas swoim światłem, krążył z zodyjakiem, / Tam gdzie wóz godzin co najchyżej bieży.Pieśń VI – Pieśń X — przejdź do fragmentu
Dante Alighieri · 1 fragment
Podniosłem oczy, wierzch góry wschodzące / W promienie złote ubierało słońce: / Pewny przewodnik nasz na wszystkie drogi.Pieśń I – Pieśń V — przejdź do fragmentu
William Shakespeare (Szekspir) · 2 fragmenty
Plamy na słońcu i owa wilgotna / Gwiazda, rządząca państwami Neptuna, / Zmierzchła, jak gdyby na sąd ostateczny.AKT PIERWSZY — przejdź do fragmentu
Jeżeli bowiem słońce płodzi w zdechłym psie robaki, promienie bóstwa ścierwo całują. Czy masz waćpan córkę? / POLONIUSZ Mam, panie. / HAMLET Nie pozwalaj jej chodzić po słońcu. Wprawdzie poczęcie jest błogosławieństwem…AKT DRUGI — przejdź do fragmentu
William Shakespeare (Szekspir) · 1 fragment
Ponurą zgodę ranek ten skojarzył; / Słońce się z żalu w chmur zasłonę tuli; / Smutniejszej bowiem los jeszcze nie zdarzył, / Jak ta historia Romea i JuliiAKT PIĄTY — przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 10 fragmentów
Słońce ostatnich kresów nieba dochodziło, / Mniej silnie, ale szerzej niż we dnie świeciło, / Całe zaczerwienione, jak zdrowe oblicze / Gospodarza, gdy prace skończywszy rolnicze / Na spoczynek powraca. Już krąg…Księga pierwsza — przejdź do fragmentu
Nad Soplicowem słońce weszło i już padło / Na strzechy i przez szpary w stodołę się wkradło; / I po ciemnozielonym, świeżym, wonnym sianie, / Z którego młodzież sobie zrobiła posłanie, / Rozpływały się złote, migające…Księga druga — przejdź do fragmentu
Słońce w otwór, co śród okienicy / Wyrżnięty był w kształt serca, wpadło do ciemnicy / Słupem ognistym, prosto sennemu na czoło. / On jeszcze chciał zadrzemać i kręcił się wkoło, / Chroniąc się blasku.Księga czwarta — przejdź do fragmentu
Zygmunt Krasiński · 2 fragmenty
Słońce ze wzgórzów na skały wstępuje — w złocie unoszą się, w złocie roztapiają się chmury, a im bardziej nikną, tym lepiej słychać wrzaski, tym lepiej dojrzeć można tłumy, płynące u dołu. — Z gór podniosły się mgły — i…CZĘŚĆ CZWARTA — przejdź do fragmentu
Nad skałami zachodzi słońce w długiej, czarnej trumnie z wyziewów. — Krew promienista zewsząd leje się na dolinę. — Znaki wieszcze zgonu mojego, pozdrawiam was szczerszym, otwartszym sercem, niż kiedykolwiek wprzódy…CZĘŚĆ CZWARTA — przejdź do fragmentu
Hans Christian Andersen · 2 fragmenty
W gorących krajach słońce pali tak okropnie, że skóra ludzka od jego promieni ciemnieje, aż staje się zupełnie czarna jak u Murzynów.przejdź do fragmentu
Wyglądało to, jakby wszyscy w mieście spali: zamykano okiennice, drzwi i bramy, zapuszczano ciężkie rolety. Na ulicach było pusto. Na tej ulicy zwłaszcza, gdzie zamieszkał nasz młody uczony, niepodobna było wytrzymać…przejdź do fragmentu
Juliusz Słowacki · 1 fragment
Wstrzymać ich, na Boga! / Niech myśl młodych ciemnicy nie przestąpi proga, / Niech spisek z czarną twarzą na świat nie wychodzi, / Bo tam na świecie białym błyszczy Boga słońce! / Zwołałem tu szalonych, bo wiatr grobów…AKT TRZECI. SPISEK KORONACYJNY — przejdź do fragmentu
Aleksander Fredro · 1 fragment
Jak w dezertej Arabiji / Złotosiejny wzrok Febowy / Niesie skwarem śmierć liliji, / Aż nakłoni białej głowy; / A zebrana na błękicie / Płodorodna kropla rosy / Wraca zwiędłej nowe życie / I unosi pod niebiosy…AKT DRUGI — przejdź do fragmentu
Juliusz Słowacki · 1 fragment
Jak mało malin! a jakie czerwone / By krew. — Jak mało — w którą pójdę stronę? / Nie wiem… A niebo jakie zapalone / Jak krew… Czemu ty, słońce, wschodzisz krwawoAKT DRUGI — przejdź do fragmentu
Hans Christian Andersen · 1 fragment
Przed nim, jak oko daleko zasięgnie, morze niezmierne, wspaniałe, bez końca, lśni purpurą i złotem, dąży do wybrzeży falą spienioną. A tam hen, daleko, gdzie błękitne niebo opiera swe brzegi na przejrzystej wodzie jak…przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 3 fragmenty
Zbliżał się wieczór. Słońce stało jeszcze dość wysoko, ale przetoczyło się już na stronę jeziora. Słonawe jego wody poczynały lśnić złotem i drgać odblaskami pawich piór. Po arabskim brzegu ciągnęła się, jak okiem…ROZDZIAŁ I — przejdź do fragmentu
Wjechali teraz na wysoką płaszczyznę, na której wiatr pomarszczył piasek i z której widać było na obie strony ogromną przestrzeń pustyni. Niebo przybrało barwę muszli perłowej. Lekkie chmurki, zgromadzone na wschodzie…ROZDZIAŁ VIII — przejdź do fragmentu
O tej porze dnia wszyscy podróżnicy po Afryce zatrzymują się na południowy wypoczynek i nawet karawany złożone z Murzynów chronią się pod cień wielkich drzew, są to bowiem tak zwane „białe godziny” — godziny upału i…ROZDZIAŁ XXIII — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 2 fragmenty
— Miasto całe jak w ogniu… Rzeczywiście słońce zachodziło dnia tego dziwnie. Ogromna jego tarcza zasunęła się już do połowy za Janikulskie wzgórze, cały zaś przestwór nieba napełnił się czerwonym blaskiem. Z miejsca, na…Rozdział trzydziesty szósty — przejdź do fragmentu
Potem słońce wychyliło się przez przełęcz gór, ale zarazem dziwny widok uderzył oczy Apostoła. Oto wydało mu się, iż złocisty krąg, zamiast wznosić się wyżej i wyżej na niebie, zsunął się ze wzgórz i toczy się po drodze.Rozdział siedemdziesiąty — przejdź do fragmentu
Charles Dickens · 1 fragment
Na dalekim zachodzie niknące słońce pozostawiło pas płonącej czerwieni, spoglądającej na to rozpaczliwe pustkowie niby nabiegłe krwią oko rozjątrzonego tygrysa. Pas ten zapadał się coraz niżej, aż wreszcie pogrążył się…III. Drugi z zapowiedzianych duchów — przejdź do fragmentu
Bolesław Prus · 1 fragment
szeroko otwartymi oczyma patrzyła prosto w słońce.przejdź do fragmentu
Joseph Conrad · 4 fragmenty
spowita gorejącymi promieniami słońca, zabijającymi wszelką myśl, przygnębiającymi serce, niweczącymi całą wolę i energięRozdział II — przejdź do fragmentu
Każdego ranka słońce, jak gdyby zawarło ugodę z tym dążącym na pielgrzymkę parowcem, z cichym a nagłym wybuchem światła ukazywało się zawsze w tym samym miejscu, w tyle parowca, w południe doganiało go, zlewając…Rozdział II — przejdź do fragmentu
— Przypuszcza pan zapewne, że traciłem zmysły — zaczął zmienionym tonem. — I dziwić by się temu nie można, wszak, jak mówiłem, straciłem czapkę. Słońce paliło mi głowę, ale, jak widzę, dnia tego nic mi się stać mi…Rozdział X — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 2 fragmenty
jeszcze czasami, o zachodzie, z posępnych pól ołowianego nieba wyłupywało się czerwone, ogromne słońce i spadało ciężko, niby kadź roztopionego żelaza, z której buchały krwawe wrzątki i biły dymy smoliste, czarne…I — przejdź do fragmentu
słońce się nawet całkiem wyłupało i świeciło na modrym, jakby oprzędzonym w cieniuśkie, przejrzyste mgły niebie, jeno że blade było, ostygłe kiej ta Hostia w monstrancji utajona, nic nie grzejące, a naprzeciw, bo mróz…IV — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
Słońce już się przetaczało na zachód i jakby rozżarzone biegiem szalonym czerwieniło się kołem ogromnym i zsuwało za czarne, wysokie lasy. Mrok gęstniał i pełzał już po polach; sunął bruzdami, czaił się po rowach…I — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
Słońce zaś było już ino, ino… Aż i ono pokazało się zza lasów dalekich. Wychylało się z przepaści i kieby tę ogromną, złocistą i rozgorzałą ogniami patynę wynosiły boże, niewidzialne ręce nad sennymi ziemicami; i…I — przejdź do fragmentu
Antoine de Saint Exupéry · 1 fragment
Ach, Mały Książę, zaczynałem stopniowo rozumieć twoje ciche, smutne życie. Przez długi czas twoją jedyną rozrywką były nastrojowe zachody słońca. Poznałem ten nowy szczegół czwartego dnia rano, kiedy mi powiedziałeś…I – X — przejdź do fragmentu
Fragmenty i oznaczenia motywów: Wolne Lektury.