- Literum
- Motywy
- Rozpacz
Motyw: rozpacz w literaturze
32 lektury szkolne i 90 oznaczonych fragmentów. Kliknij cytat, żeby przejść do miejsca w tekście.
Platon · 5 fragmentów
A jeszcze bardziej niż to wyprosimy sobie u poetów, żeby bogowie nie jęczeli i nie mówili: Oo, moja dolo nieszczęsna — po com ja syna zrodziła?! / Jeżeli bogowie nie, to tym bardziej największego z bogów, żeby nie…Księga trzecia — przejdź do fragmentu
Więc tę skłonność do wybuchów żalu i do gniewu naśladują często i na różne sposoby, a charakter rozumny i spokojny, który zawsze jest mniej więcej taki sam, ani nie jest łatwy do naśladowania, ani go zrozumieć nie jest…Księga dziesiąta — przejdź do fragmentu
Przecież i najlepsi z nas, słuchając Homera albo któregoś innego z tragików, jak naśladuje kogoś z bohaterów pogrążonego w cierpieniu i ten długie tyrady wygłasza pośród łkań, albo i śpiewają, i biją się tam w piersi…Księga dziesiąta — przejdź do fragmentu
Sofokles · 4 fragmenty
Uniesion gniewem wypadł on, o władco. / A w młodej głowie rozpacz złym doradcą.przejdź do fragmentu
Grobie, ty mojej łożnico miłości, / Mieszkanie wieczne, ciemnico sklepiona! / Idę do moich, których tylu gości / W pozgonnych domach boska Persefona. / Za wami idę ja, co w życia wiośnie / Zginęłam, prawie nie zaznawszy…przejdź do fragmentu
KREON Klnę moich myśli śmierciodajne winy, / Co zatwardziły mi serce! / Widzicie teraz wśród jednej rodziny / Ofiary, ofiar mordercę. / Słowo dziś moje me czyny przeklina; / W samym, o! życia rozkwicie / Przedwczesne…przejdź do fragmentu
Wergiliusz · 3 fragmenty
Królowa, skoro z wieży ujrzała brzask rana, / Flotę, co w drogę rusza rozpostarłszy żagle, / Brzeg i port, przez żeglarzy opuszczon tak nagle — / Wielekroć dłonią kształtne swe piersi uderza / I tnie włos płowy…Księga IV — przejdź do fragmentu
Tymczasem przez gród trwożny Wieść, szybka, jak sokół / Mknie i matki Euriala uszu wnet dopada. / Jej przestrach zmroził kości: zatoczy się blada, / Z rąk wypadnie jej grzebyk tkacki i przędziwo. / Z rozpacznym łkaniem…Księga IX — przejdź do fragmentu
Gdy królowa ujrzała, że ku murom wrogi / Prą i na dachy miecą zarzewie pożogi, / Rutulów zaś i Turna nie widać — znękana / Sądzi, że śmierć wśród bitwy spotkała młodziana. / Ciężka boleść myśl zdrową zamąci jej w…Księga XII — przejdź do fragmentu
William Shakespeare (Szekspir) · 5 fragmentów
MARTA Widziałam ranę na me własne oczy, / Boże, zmiłuj się nad nim, tu, tu oto, / Tu w samym środku mężnej jego piersi. / Straszny trup! straszny trup! blady jak popiół; / Cały zbroczony, cały krwią zbryzgany, / Zgęstłą…AKT TRZECI — przejdź do fragmentu
I mówisz, że wygnanie nie jest śmiercią? / Nie masz–li żadnej trucizny, żadnego / Ostrza, żadnego środka nagłej śmierci, / Aby mię zabić, tylko ten fatalny / Wyraz — wygnanie? O księże, złe duchy / Wyją, gdy w piekle…AKT TRZECI — przejdź do fragmentu
Maż to być prawdą? Drwię sobie z was, gwiazdy!AKT PIĄTY — przejdź do fragmentu
William Shakespeare (Szekspir) · 3 fragmenty
Ciągle wspomina o ojcu; / Słyszała, mówi, że świat krzywo idzie; / Wzdycha i chwyta się za serce; lada / Fraszka ją drażni; słowa jej bez związku / Nie określają niczego, jednakże / Zastanawiają; podnosi je słuchacz / I…AKT CZWARTY — przejdź do fragmentu
Siostrę znajduję pchniętą w głąb rozpaczy. / Siostrę, ach! której szanowne przymioty / (Jeżeli można chwalić, co minione) / Wyzywająco jaśniały na szczycie / Widowni wieku.AKT CZWARTY — przejdź do fragmentu
Trzykroć trzydzieści razy ciężkie «biada» / Niech na przeklętą głowę tego spada, / Kto podłym czynem zmącił twoje zmysły! / Nie sypcie jeszcze ziemi, niech się jeszcze / Raz jej kochanym widokiem napieszczę! / wskakując…AKT PIĄTY — przejdź do fragmentu
Michel de Montaigne · 2 fragmenty
Pliniusz powiada, że są jedynie trzy rodzaje chorób, dla których uniknięcia człowiek ma prawo się zabić; najuciążliwsza ze wszystkich to kamień w pęcherzu, kiedy odpływ uryny jest wstrzymany. Seneka uznaje jedynie te…Rozdział III. Obyczaje wyspy Cea — przejdź do fragmentu
Czytamy w Biblii, że gdy Nikanor, prześladowca prawa bożego, posłał swoje zauszniki, aby pojmać dobrego starca Razjasza, nazywanego, dla swoich cnót, u Żydów ojcem, ów zacny starzec, straciwszy nadzieję ratunku, widząc…Rozdział III. Obyczaje wyspy Cea — przejdź do fragmentu
François Rabelais · 1 fragment
Wedle bowiem prawdziwej mądrości wojennej, nigdy nie trzeba doprowadzać nieprzyjaciela do ostatecznej rozpaczy; jako że w takowej opresji mnożą mu się siły w dziesięćkroć i budzi się męstwo, które było już zemdlone i…Rondo — przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 8 fragmentów
JANKOWSKI Wiesz, księże: dalibógże, drwię ja z twojej wiary: / Cóż stąd, choćbym był gorszym niż Turki, Tatary, / Choćbym został złodziejem, szpiegiem, rozbójnikiem, / Austryjakiem, Prusakiem, carskim urzędnikiem…AKT I — przejdź do fragmentu
JANKOWSKI A Lwowicz co? — on pacierz po umarłych mówi! / Posłuchajcie, zaśpiewam piosnkę Lwowiczowi. / śpiewa / Mówcie, jeśli wola czyja, / Jezus Maryja. / Nim uwierzę że nam sprzyja / Jezus Maryja: / Niech wprzód…AKT I — przejdź do fragmentu
KONRAD Przepaść — tysiąc lat — pusto — dobrze — jeszcze więcéj! / Ja wytrzymam i dziesięć tysiąców tysięcy — / Modlić się? — tu modlitwa nie przyda się na nic — / I byłaż taka przepaść bez dna i bez granic? — / Nie…AKT I — przejdź do fragmentu
Johann Wolfgang von Goethe · 4 fragmenty
Jakby jakaś zasłona uchyliła się przed duszą moją, a widownia nieskończonych przejawów życia przemieniła mi się w bezdenną otchłań otwartego wieczyście grobu. Jakże możemy mówić, że… coś jest… gdy wszystko przemija, gdy…26 lipca – 28 sierpnia — przejdź do fragmentu
Daremnie wyciągam ku niej ramiona rankiem, kiedy budzę się z gnębiących, przykrych marzeń, daremnie nocą szukam jej w łóżku swoim, gdym uległ złudzie szczęsnego, niewinnego snu, jakobym siedział wraz z nią na łące…26 lipca – 28 sierpnia — przejdź do fragmentu
Myśl, że tak niewiele znaczymy dla siebie wzajem, napełnia mnie taką rozpaczą, że rad bym poszarpać sobie piersi i roztrzaskać głowę. Jeśli nie wniosę gdzieś sam miłości, radości, przywiązania, czy rozkoszy, to nie da…16 marca – Wieczorem — przejdź do fragmentu
George Gordon Byron · 4 fragmenty
Dusza brzemienna zbrodni swych ciężarem, / Jest jak skorpijon opasany żarem; / Krąg coraz mocniej zwęża się i błyska / I więźnia co raz gwałtowniej dociska, / Aż gdy go zewsząd na wylot przepieka, / Skorpijon cierpi…Giaur — przejdź do fragmentu
On poległ — długo nad leżącym stałem / I duszy jego ujścia pilnowałem. / Konał jak tygrys pokłuty od szczwaczy, / Lecz nie czuł tego, co czuję — rozpaczy. / Szukałem w licu sinym, krwią nabiegłym, / Znaków boleści…Giaur — przejdź do fragmentu
Kto marzy, ten śpi; ja wtenczas nie spałem / Jak teraz nie śpię, i zapłakać chciałem, / Ale nie mogłem — źrenica łez głodna, / Czułem, że była wysechła aż do dna, / Chciałem wydobyć z niej łzę, łzę jedyną, / Byłaby…Giaur — przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 1 fragment
Jakimże prawem chciałbym zerwać to zamęście, / I, sam nieszczęśnik, wszystkich mam zaburzać szczęście?» / Wpadł w rozpacz i nie widział innego sposobu, / Chyba ucieczkę prędką; gdzie? chyba do grobu! / Więc kułak…Księga ósma — przejdź do fragmentu
Zygmunt Krasiński · 1 fragment
MĄŻ przyciskając syna do piersi / Ale ty widzisz jeszcze cokolwiek? / ORCIO Słyszę głos twój, Ojcze. — / MĄŻ Spojrzyj w okno, tam słońce, pogoda. — / ORCIO Pełno postaci mi się wije między źrzenicą a powieką — widzę…CZĘŚĆ DRUGA — przejdź do fragmentu
Juliusz Słowacki · 1 fragment
A ja śród jagód chodzę obłąkana / Jakąś rozpaczą i łzy gubię w rosie.AKT DRUGI — przejdź do fragmentu
Adam Mickiewicz · 1 fragment
I w tejże chwili przebił wieży ściany / Krzyk nagły, mocny, przeciągły, urwany… / Z czyjej to piersi? Wy się domyślicie; / A kto by słyszał, odgadnąłby snadnie, / Że piersi, z których taki jęk wypadnie, / Już nigdy…Wojna – Pożegnanie — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 14 fragmentów
— Wola cezara musi być spełniona — rzekł Aulus. — Aulu! — zawołała Pomponia obejmując ramionami dziewczynę, jakby chciała jej bronić — lepiej by dla niej było umrzeć. Ligia zaś, tuląc się do jej piersi, powtarzała…Rozdział czwarty — przejdź do fragmentu
On zaś począł chodzić szerokimi krokami po mozaice pinakoteki. W życiu jego były wielkie czyny, ale nie było wielkich nieszczęść, więc nie był do nich przyzwyczajony. Stary żołnierz przywiązał się był do Ligii więcej…Rozdział czwarty — przejdź do fragmentu
Lecz nagle zlękła się tej radości. Wydało jej się, że w tej chwili zdradza i tę czystą naukę, w jakiej ją wychowano, i Pomponię, i siebie samą. Inna rzecz jest iść pod przymusem, a inna radować się taką koniecznością.…Rozdział siódmy — przejdź do fragmentu
Bolesław Prus · 6 fragmentów
Upadła na kanapę i zaniosła się od łkania. — Ach! — płakała — ludzie są okrutniejsi od zwierząt… Chcą mnie wygnać stąd, gdzie moja dziecina wydała ostatnie tchnienie… Jej łóżeczko i wszystkie zabawki leżą na swoich…I. Pamiętnik starego subiekta — przejdź do fragmentu
Przeszli jeszcze kilkanaście kroków pod zwieszającymi się gałęźmi i nagle — opanowała go straszna rozpacz. Zdawało mu się, że gdyby w tej chwili zajechał powóz po pannę Izabelę, on rzuciłby się pod koła i nie pozwoliłby…VII. Lasy, ruiny i czary — przejdź do fragmentu
Na kamieniu już był wyryty czterowiersz. Wokulski przeczytał go kilka razy i zatrzymał wzrok na słowach: Zawsze i wszędzie będę ja przy tobie… „A jeżeli nie?…” — szepnął. Na myśl o tym opanowała go rozpacz. W tej chwili…VII. Lasy, ruiny i czary — przejdź do fragmentu
Maria Konopnicka · 2 fragmenty
Jakby wichrem niesiona leciała Marysia od lasu, z wyciągniętymi przed siebie rękami: jakby wichrem niesiona na łączkę wpadła, na pobite gąski spojrzała i z przeraźliwym krzykiem: „Jezu!” — na ziemię runęła.Podziomek spotyka sierotkę Marysię — przejdź do fragmentu
Ale Marysia, wspomniawszy na przygodę swoją, tym mocniej płakać zaczęła. — Nie, nie! — mówiła płacząc. — Nic mnie nie pocieszy! Stał przed nią Podziomek, założywszy fajkę za plecy, i uspakajał ją najsłodszymi słowy.…Podziomek spotyka sierotkę Marysię — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 2 fragmenty
Po złej, bezsennej nocy był Kmicic znużony na ciele i duszy. Ani ów ranek jesienny, blady, ale rzeźwy, szronisty i pogodny, nie mógł rozproszyć smutku gniotącego serce rycerza. Nadzieja wypaliła się w nim do ostatniego…Rozdział XI — przejdź do fragmentu
Pan Andrzej sam nie wiedział, jakim sposobem znalazł się wreszcie znowu w głównej nawie kościelnej. Ksiądz prawił naukę z kazalnicy, ale Kmicic długo jeszcze nic nie słyszał, nic nie rozumiał, jak człowiek zbudzony ze…Rozdział XII — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 1 fragment
— Da ci, synku, da! — odrzekła matka; ale nie mogła dłużej mówić, bo nagle z jej twardej piersi buchnęła wzbierająca żałość, więc jęknąwszy tylko: „O Jezu! Jezu!”, padła twarzą na skrzynię i zaczęła ryczeć, jakby…przejdź do fragmentu
Mark Twain · 1 fragment
Przyrodę ogarnęło nieme odrętwienie. Dusza chłopca pogrążyła się w smutku. Długo siedział w zadumie z łokciami na kolanach, oparłszy podbródek o dłonie. Myślał, że życie jest jednym pasmem udręk i prawie zazdrościł…Rozdział VIII — przejdź do fragmentu
Henryk Sienkiewicz · 1 fragment
Wówczas Oleńka wybuchnęła płaczem; on objął ją i trzymał w ramionach całą dygocącą, powtarzając przez zaciśnięte zęby: — Bijże mnie, kto w Boga wierzy! Bij, nie żałuj! Na koniec wybuchnął: — Nie płacz, Oleńka! Dla Boga…Rozdział V — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 4 fragmenty
Zerwała się wtedy, a spostrzegłszy księdza przed sobą, rymnęła mu do nóg, wybuchając płaczem jeszcze jękliwszym i barzej zawodzącym. — Uspokójcie się, nie płaczcie! Cóż poradzić? Wola Boża… No, mówię: wola Boża!…IV — przejdź do fragmentu
Ale Hanka, choć się zarno do dzieci przyłożyła, usnąć nie mogła mimo utrudzenia. Jakże! Toć Antek ją przyjął kiej tego psa uprzykrzonego… Święcone ze smakiem jadł, te kilkanaście złotych wziął — nie pytając, skąd miała…V — przejdź do fragmentu
Ale już nie poszła dalej. Ogarnęło ją naraz zniechęcenie i taki płacz chycił za gardziel, że wsparłszy się o barłóg Pietrkowy, zaryczała, sama nie wiedząc laczego. Tak zbrakło jej sił, że opadła w sobie kiej ten kamień…VII — przejdź do fragmentu
Stefan Żeromski · 3 fragmenty
U wejścia na most Judymowa siadła w zupełnym omdleniu. Spoglądała na miasto jaśniejące w słońcu z drugiej strony rzeki… Czuła w sobie przez małą chwilę myśli jakieś czyste i spokojne. Zdawały się radzić jej, żeby szła…W drodze — przejdź do fragmentu
Teraz, gdy światło lampy upadło na portret, na te miłe, wykwintne, przyjemne sale, na sprzęty wygodne — Judym zadrżał. Rozumiał, że nie ma siły, aby to wszystko opuścić. Każdy mebel zdawał się wychodzić z mroku i coś…Gdzie oczy poniosą — przejdź do fragmentu
Po szybie z góry na dół i z dołu w górę biegły nieustannie równoległe kresy drutów telegraficznych. Oto wolno, wolno idą, czają się w kierunku dolnej ramy, aż gwałtownym rzutem kryją się za nią, jakby upadały w ziemię.…Gdzie oczy poniosą — przejdź do fragmentu
Stefan Żeromski · 1 fragment
Uczucie osamotnienia, graniczące z rozpaczą, chwyciło małego szlachcica stalowymi szponami. Wzrok jego latał niespokojnie od przedmiotu do przedmiotu, z miejsca na miejsce, szukając czegoś znajomego i bliskiego. Spoczął…I — przejdź do fragmentu
Joseph Conrad · 1 fragment
Mały maszynista chlipał jak dziecko, ale pomimo, że miał złamaną rękę, okazał więcej od innych przytomności i zdobył się na odwagę, by skoczyć do kajuty dla maszynistów. Jim mówił, że rzucał rozpaczliwie spojrzenia, jak…Rozdział IX — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
— Urżnąć i zaraz wyzdrowieje… — powtarzał Kuba cicho po jego wyjściu. Noga przestała go boleć po opatrunku, zdrętwiała tylko aż do pachwiny, a po całym boku czuł, jakby mrówki łaziły, nie zważał na to, bo się głęboko…XII — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
— Powiedziały mu o wszystkim! Śmierci bym się była prędzej spodziała niźli jego powrotu. Byłam u księżego lnu… Przylatuje któraś i powiada… Dziw trupem nie padłam… Szłam jak na śmierć… Nie było cię doma… Poszłam cię…XI — przejdź do fragmentu
Władysław Stanisław Reymont · 1 fragment
Antek wlókł się ciężko i wolno dookoła stawu, przystawał, rozglądał się nieprzytomnie, nasłuchiwał trwożnie, bo wciąż huczały mu we łbie ojcowe straszne słowa, bo wciąż widział jego oczy rozsrożone, bijące w niego kiej…VII — przejdź do fragmentu
Stefan Żeromski · 3 fragmenty
Gdy od strony Astrachania przychodził statek pasażerski, o czym matka zawsze z góry wiedziała, obydwoje chodzili do portu i wyczekiwali — nie wiedzieć na co. Właściwie nawet wiedzieli na co, lecz nigdy o tym nie mówili.…Część pierwsza — Szklane domy — przejdź do fragmentu
Były jednak oczy, które wyśledziły to obopólne wyjście kochanków, aczkolwiek wyszli różnymi drzwiami. Karolina Szarłatowiczówna, która żyła w stanie nieustającej euforii, pewna, jak zapisał, że Cezary jej sprzyja, boć…Część druga — Nawłoć — przejdź do fragmentu
Cezary często znikał, wnet na początku wieczora. Mówił, że ma do napisania listy albo że go głowa boli. Lecz nazajutrz chłopak kredensowy nie mógł się doczyścić jego butów, przemoczonych i zabłoconych, a ubranie musiał…Część druga — Nawłoć — przejdź do fragmentu
George Orwell · 2 fragmenty
Winston nie pamiętał czasów, kiedy jego kraj nie prowadziłby jakiejś wojny, było jednak jasne, że w czasach jego dzieciństwa dość długo panował pokój, ponieważ jedno z jego pierwszych wspomnień dotyczyło nalotu…Część I — przejdź do fragmentu
Fragment koralowca — mały, różowy, pofałdowany — podobny do cukrowej różyczki z tortu, poturlał się po dywanie. Jaki maleńki, pomyślał Winston, jaki był zawsze maleńki! Usłyszał zza pleców głośne westchnięcie i łoskot…Rozdział 1. IGNORANCJA TO SIŁA — przejdź do fragmentu
Tadeusz Borowski · 2 fragmenty
— Transport idzie — rzekł któryś i wszyscy unieśli się w oczekiwaniu. Zza zakrętu wychodziły towarowe wagony: pociąg pchał się tyłem, kolejarz stojący na breku wychylił się, zamachał ręką, gwizdnął. Lokomotywa…przejdź do fragmentu
Oto idzie szybko kobieta, śpieszy się nieznacznie, ale gorączkowo. Małe, kilkuletnie dziecko o zarumienionej, pyzatej twarzy cherubinka biegnie za nią, nie może nadążyć, wyciąga rączki z płaczem: — Mamo! mamo!…przejdź do fragmentu
Inne
Albert Zipper · 1 fragment
Orfeusz kochał najtkliwszą miłością żonę swą Eurydykę. Umarła ona nagle, w kwiecie wieku, ukąszona przez żmiję. Orfeusz, płacząc i łkając, wzbudzał swymi żalami odgłos lasów i dolin, po których błąkał się teraz samotny.…Herosi i śmiertelnicy — przejdź do fragmentu
Fragmenty i oznaczenia motywów: Wolne Lektury.